ایام عید است همه به دیدن همدیگر می‌روند و شما بچه‌ها مدام آتش می‌سوزانید و ما را حرص می دهید. خب کمی ارام‌تر بازی کنید چه می‌شود؟

بعد هم که دعوایتان می‌شود و میزنید زیر گریه،‌ اما امروز بعد دعوایتان به حمیدرضا، پسرخاله‌ات، گفتیم گریه نکن، مرد که گریه نمی‌کند، تو عسل مامان زدی زیر گریه.

عزیزم ما که میگوییم مرد گریه نمی‌کند نه اینکه تو که یک خانوم هستی و هر روز بزرگتر می‌شوی گریه کنی! منظور من و بابایت این است که بر سر موضوعات کوچک گریه نکنی.

مثلا با فرشته دعوایت می‌شود و سریع میزنی زیر گریه،‌ خب دختر گلم خوب نیست سر این مسائل گریه کنی.

اما نه اینکه اصلا هم گریه نکنی، گاهی وقت ها باید گریه کنی، اصلا خدا گریه را گذاشته برای چند کار.

مثلا بچه که نمی‌تواند حرف بزند گریه می کند تا به مادرش بفهماند که گشنه است،‌ یا مریض است

گاهی جایی از بدنت زخم باشد و درد بگیرد گریه می‌کنی هم تو می فهمی هم ما که به کمک احتیاج داری.

بعضی وقت‌ها هم که اشتباه می‌کنی و ما دعوایت می‌کنیم وقتی از ناراحتی ما ناراحت میشوی و گریه می‌کنی ما این گریه ها را دوست داریم ولی دلمان هم نمی‌خواهد که اینقدر گریه کنی.

عزیزکم ما بزرگترها هم گاهی اوقات باید گریه کنیم. خدا بعضی وقت ها این اشک ها را خیلی دوست دارد.

وقتی اشتباهی می‌کنیم و از کارمان پشیمان می‌شویم گریه می کنیم، فقط برای خدا.

هفته پیش را یادت هست؟ برای اینکه به معلمت نشان بدهی که چقدر دوستش داری با هم کلاسی‌هایت جمع شدید و برایش جشن تولد گرفتید. چقدر معلمت خوشحال شده بود.

انتظار این کار را نداشت، اصلا به کادوها نگاه هم نکرد،‌ به همین خوشحالی شماها خوشحال شده بود و می‌خندید.

از عکس‌هایی که با هم انداخته بودید مشخص بود، البته خانم ناظم هم برایمان کمی تعریف کرد.

امروز هم که من داشتم شله زرد می‌پختم تو عزیز دلم، کمکم می‌کردی، اما پرسیدی برای که این‌ همه شله زرد می‌پزیم؟

آرزو جان،‌ شما برای معلمتان تولد گرفتید که شادش کنید، ما هم گاهی اوقات از این کارها برای امام‌ها می‌کنیم که نشان بدهیم دوستشان داریم،  کادو می دهیم و اسمش را گاهی اوقات می‌گذاریم نذر،‌ گاهی اوقات احسان.

البته دوست داشتن شماها بهتر است، چون همین لبخند معلمتان برایتان کافی بود، اما ما خواسته هم داریم، گاهی اوقات برای اینکه چیزی بخواهیم این کارها را می‌کنیم.

دخترکم، سعی کن بزرگ که شدی، بیشتر برای خوشحال کردن امام‌ها کارهای خوب انجام بدهی تا خواستن چیزی از آن‌ها.

آرزوی جان، این مسابقات که برنده بشوی یا نشوی مهم نیست، باید از این‌ها درس بگیری.

دوست دارم دختر دانایی باشی که از لحظه لحظه‌ی عمرت درس بگیری.

عزیزکم، هر بازی‌ای که انجام می‌دهی، حواست که باشد، متوجه می‌شوی که یک درس در آن وجود دارد و برایت مفید است.

مثلا همین مسابقه دو استقامت را دقت کن. کسی نمی‌دانست که خط پایان کجاست و باید می‌دویدید، خیلی‌ از رقیب‌هایت وسط‌های مسابقه کلا انصراف دادند و خیلی‌ها هم مثل تو،‌ نَفَست را تنظیم نکردی و حواست نبود،‌ کم آوردید و نتوانستی برنده شوید.

در زندگی‌ هم اگر حواست نباشد و هدفت از زندگی را تنظیم نکنی، نیمه‌هایش کم می‌آوری و یا ممکن است به خط پایان نرسیده نَفَست تمام شود و ببازی!

مثل ضحاک بن قیس مشرقی که تا آخرین لحظه و در روز عاشورا با امام حسین «علیه‌السلام» بود و آخرش فکر کرد که جنگ دارد تمام می‌شود و امام شکست می‌خورد، فرار کرد!

البته او دو اشتباه کرد، یکی اینکه نَفَسش را تنظیم نکرد، باید با خودش به نتیجه می‌رسید که چرا همراه امام آمده است تا میانه‌های راه کم نیاورد و دوم اینکه اشتباه فهمید. فکر کرد جنگ تمام می‌شود و امام شکست می‌خورد، در حالیکه از اول هم امام فرموده بود که شکست ظاهری خواهیم خورد!

نگاه کن دخترم، الان چه کسی معروف است و همه دوستشان دارند، علی اکبر علیه السلام، قاسم علیه السلام یا ضحاک بن قیس؟

ضحاک باخت!

دخترم در این ماه زیاد دعا کن که ایمانمان را نبازیم.

آرزوی من! دختر نازنیم از بابایت پرسیدی که جشن روز تولد مامان را چرا نمی گیریم؟ او هم زیر چشمی من را نگاه کرد چون مانده بود چه بگوید اما جواب خوبی داد، گفت: تولد بهانه ای برای دورهم شاد بودن است. به همان اندازه که در روز میلاد امامان معصوم خوشحال می شویم باید شادی کنیم و البته برای امامانمان بیشتر و تفاوت جشن میلاد آن ها با ما در این است که روز میلاد آن بزرگواران به حرمت مهربانی ای که دارند خودشان به ما کادو می دهند, گاهی سلامتی, گاهی پیشرفت در درس ها و کارها و خیلی چیزهای دیگر.

اما ماه صفر ماه حزن و اندوهی است که در آن میلاد امام موسی کاظم علیه السلام هم هست  و ما نمی دانیم که چگونه شادی کنیم. صورتمان در آن روز شاد است اما دلهایمان محزون از مصیبتی که بر امام حسین علیه السلام اتفاق افتاده است.

مادر تو هم در دی ماه به دنیا آمده, دی ماه که چندسالی است با ماه قمری(محرم و صفر) تلاقی کرده و ما نمی توانیم جشن بگیریم پس به خاطر ماه صفر، کادوی مادرت را یواشکی و در روز میلاد این  امام دادم.

عسلم میدانی که کادوی بابایت به من چیست؟ همان که هرسال به همراه هدیه های دیگر عضو ثابت کادوی روز تولد است و بیشتر به یاد اولین کادوی تولدی که به من داد, است.

آدم باید حرف بزرگتر‌ها را گوش‌کند، وقتی همسرعمه‌ات گفت زیاد نخندید، خب گوش کن! هم به فاطمه دخترش گفت و هم به تو. حاج آقا که با شماها دشمنی ندارد!

مگر نگفتم این ماه، ماه سنگینی است، ماه عزاداری است! این ماه هم بازی بکنید، اما عروس بازی نکنید.

مگر بازی قحط است، دخترم؟

عوض این بازی، مثلا معلم بازی کنید، همان که خودت هم همیشه دوستش داری.

تو معلم قرآن باشی، به بچه‌ها قرآن یاد بدهی، من هم سر کلاست می‌آیم و شاگردت می‌شوم.

میتوانی میان درس‌دادنت، ماجرای کربلا را تعریف کنی، همان‌قدرکه من گفتم و تو یاد گرفتی، مثل معلم‌ها که وسط درس‌هایشان حرف می‌زنند، از آن ها حرف بزنی.

دلبرکم ماه صفر، ماه عزیزی است، زیاد صلوات بفرست تا شیطان نتواند کسی را گول بزند.